عاشقانه با مولا

زهرا اگر نبود محمد یتیم بود

پر و بال نخل سبز ولایت عقیم بود

زهرا اگر نبود علی همسری نداشت

در آسمان سوخته بال وپری نداشت

از هرچه غیر پاکی و خوبی جداست او

آینه تمام نمای خداست او

زینب اگر نبود شهادت غریب بود

عالم ز شور کربلا بی نصیب بود

پس واضع است قطره چو دریا نمی شود

یعنی زنی چو زینب و زهرا نمی شود

ای خواهرم بکوش چو بانو امین شوی

یعنی نگین حلقه این سرزمین شوی

ای قوم سر نهاده به دامامان کیستید

آشفته اید بی سر وسامان کیستسد

آیا ندیده اید که مردان بسیجی اند

با چشم بسته گوش به فرمان کیستید

غیر از بسیجیان که سپر کرد سینه را

وقتی که با هجوم نظامی طرف شدید

آتش بیار معرکه غرب گشته اید

با پختگان جنگ به خامی طرف شدید

محصورانتخاص و نفاق و شرارت است

کالای تلخ قافله سوز دکانتان

آتش به جانتان که ز تقوا بریده اید

اندیشه های سمی تان نوش جانتان

ای غرب باوران پی غصب حکومتید

گوساله های فلسفه در تور میبرید

یا در پی جدای دین از سیاستتید

این آرزو چو خاطره در گور میبرید

ای بردگان هرزگی سلطنت طلب

ما زنده ایمو دوره مشروطیت گذشت

اینک بسیج سینه سپر روبرویتان

هرچند تیغ مکر شما کند و کهنه کشت

خیل یلان همواره به پا ایستاده اند

در قامت رشیده مردان نشست نیست

وقتی بسیج طابع حکم ولایت است

اندر مصاف اهریمن او را شکست نیست

ما ایم از طبار شهیدان کربلا

بر جبهه طلاطم ما داغ ننگ نیست

ما فتنه را به سرخی خون دفن میکنیم

ما را به دفن مکر شمایگان درنگ نیست

مردان روزگار شبیه خون نمی خورند

وقتی که علاج واقعه در خون تپیدن است

هنگام رقص مرگ من آتش به پا کنید

فولاد را علاج عطش آب دیدن است

ای در کمین نشسته شیران روزگار

چندیست در حوالی ما زوزه میکشید

در خاک خون گرفته ما بوسه میکشید

جز انهدام نسل شما هیچ چاره نیست

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

همان روزى است كه در آن روز ظهور خواهد بود. فرمود بگو در زيارت آن حضرت :

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حُجَّةَ اللّهِ فى اَرْضِهِ

سلام بر تو اى حجت خدا در روى زمين

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَيْنَ اللّهِ فى خَلْقِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللّهِ الَّذى

سلام بر تو اى ديده بان (يا ديده ) خدا در ميان خلق سلام بر تو اى نور خدا كه

يَهْتَدى بِهِ الْمُهْتَدُونَ وَ يُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا

راه جويان بدان راهنمايى شوند و به وسيله او از كار مؤ منان گشايش شود سلام بر تو اى

الْمُهَذَّبُ الْخاَّئِفُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْوَلِىُّ النّاصِحُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ

پاك پروريده ترسان (از دشمن ) سلام بر تو اى سرپرست خيرخواه سلام بر تو

يا سَفينَةَ النَّجاةِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَيْنَ الْحَياةِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ

اى كشتى نجات سلام بر تو اى چشمه حيات سلام بر تو باد

صَلَّى اللّهُ عَلَيْكَ وَ عَلى آلِ بَيْتِكَ الطَّيِّبينَ الطّاهِرينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ

درود خدا بر تو و بر خاندان پاك و پاكيزه ات باد سلام بر تو

عَجَّلَ اللّهُ لَكَ ما وَعَدَكَ مِنَ النَّصْرِ وَ ظُهُورِ الاْمْرِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا

خدا شتاب كند در وعده يارى تو و پيروزى كارت سلام بر تو اى

مَوْلاىَ اَنَا مَوْلاكَ عارِفٌ بِاُوليكَ وَ اُخْريكَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللّهِ تَعالى

سرور من ، و من دوست تو و بيناى به آغاز و انجام كارت هستم و به سوى خداى تعالى

بِكَ وَ بِآلِ بَيْتِكَ وَ اَنْتَظِرُ ظُهُورَكَ وَ ظُهُورَ الْحَقِّ عَلى يَدَيْكَ وَ اَسْئَلُ

بوسيله تو و خاندانت تقرب جويم و منتظر ظهور تو و پيروزى حق بدست تو هستم و از خدا مى خواهم

اللّهَ اَنْ يُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ يَجْعَلَنى مِنَ الْمُنْتَظِرينَ

كه درود فرستد بر محمد و آل محمد و مرا در زمره منتظران

لَكَ وَالتّابِعينَ وَالنّاصِرينَ لَكَ عَلى اَعْداَّئِكَ وَالْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ

و پيروان تو قرار دهد و در زمره ياوران تو در برابر دشمنانت و كسانى كه در پيش رويت در ميان

يَدَيْكَ فى جُمْلَةِ اَوْلِياَّئِكَ يا مَوْلاىَ يا صاحِبَ الزَّمانِ صَلَواتُ اللّهِ

دوستانت شربت شهادت مى نوشند اى مولاى من اى صاحب الزمان درود خدا

عَلَيْكَ وَ عَلى آلِ بَيْتِكَ هذا يَوْمُ الْجُمُعَةِ وَ هُوَ يَوْمُكَ الْمُتَوَقَّعُ فيهِ

بر تو و بر خاندانت ، امروز روز جمعه است و آن روز تو است كه انتظار

ظُهُورُكَ وَ الْفَرَجُ فيهِ لِلْمُؤْمِنينَ عَلى يَدَيْكَ وَ قَتْلُ الْكافِرينَ بِسَيْفِكَ

ظهور تو در آن روز و انتظار فرج مؤ منان بدست تو و كشتار كافران بوسيله شمشير تو

وَ اَنَا يا مَوْلاىَ فيهِ ضَيْفُكَ وَ جارُكَ وَ اَنْتَ يا مَوْلاىَ كَريمٌ مِنْ اَوْلادِ

در اين روز مى رود و من اى آقاى من در اين روز ميهمان تو و پناهنده ات هستم و تو اى سرور من بزرگوارى از فرزندان

الْكِرامِ وَ مَأمُورٌ بِالضِّيافَةِ وَ الاِْجارَةِ فَاَضِفْنى وَ اَجِرْنى صَلَواتُ اللّهِ

بزرگواران هستى و به ميهمان نوازى و پناه دادن ماءمورى پس مرا بنواز و پناهم ده درود خدا

عَلَيْكَ وَ عَلى اَهْلِ بَيْتِكَ الطّاهِرينَ

بر تو و بر خاندان طاهرينت باد.

سيد بن طاوُس گفته كه من بعد از اين زيارت مُتَمَثِّل مى شوم به اين شعر و اشاره مى كنم به آن حضرت و مى گويم : 

يعنى من بر تو نازل مى شوم هر كجا كه راحله ام روى آورد و مرا وارد نمايد و ميهمان تو هستم در هر كجا كه باشم از شهرها

از امام علي عليه السلام نقل شده كه فرمودند:

شش چيز نيكوست ولي از شش كس نيكوتر است:

 عدالت نيكوست ولي از امراء نيكوتر است،

 صبر نيكوست وليكن از فقرا نيكوتر است،

ورع نيكوست اما از علما نيكوتر است،

سخاوت نيكوست وليكن از اغنيا نيكوتر است ،

 وتوبه نيكوست ولي از جوانان نيكوتر است،

وحيا نيكوست وليكن از زنان نيكو تر است.

كيست كه چون علي عليه السلام چنين زيبا ودرست سخن بگويد

سخني كه زيبا ودلنشين است كور است چشماني كه حقيقتي چنين

 روشن را در نمي يابند علي كه زبان در وصفش قاصر است علي

با آن همه فضيلت وبرتري، اما صد افسوس كه دشمنان علي در

 هر عصر وزمانه اي حقيقت امامت وولايت علي رامي خواهند

 محو كنند وباطل ودروغ را جانشين كنند.

اما بدانند كه آنچه از بين رفتني است باطل است و

حق هميشه پا برجا وماندگار است.

بيا جانان كه جانان خواهد/ شاه خوبان خواهد امد

بر اين دنياي ظلماني سر انجام /                                         شهي چون ماه تابان خواهد امد

گرفتاران پريشانان بياييد/                                                           كه شاه غمگساران خواهد امد

الا اي بي پناهان ناله تا كي  /                                                        پناه بي پناهان خواهد امد

بگو از ما به جمع مستمندان /                                     كه شاه فضل واحسان خواهد امد

مريضان درد مندان مژده بادا  /                                                     طبيب درد ودرمان خواهد امد

مكش از دلزهجران اه سوزان /                                                        كه ديگر غم به پايان خواهدامد

مكن ناله تو مظلومازظالم     /                                                       كه شاه دين وايمان خواهد امد

بسوز اي دشمن مولا كه مولا   /                                                    بعز وجاه شايان خواهد امد

ملايك در ركاب والتزامش   /                                                       بجاهي بس فراوان خواهد امد

مگر صاحب ندارد دين وقران   /                                                  به قران عصر قران خواهد امد

بسر ان پرچم نصر من الله /

به كف شمشير بران خواهد امد

بشارت بادت اي شيعه كه مهدي /

بقربانش  سر وجان خواهد امد

                                          از سامرا تا سهله

بسيارى دوست دارند بدانند امام در كجا زندگى مى‏كند.

براى روشن شدن اين پرسش بايد محل سكونت امام زمان - عليه السلام - در چهار دوران به اختصار بررسى شود:

1 . دوران پدر

بدون شك محل ولادت امام مهدى - عليه السلام - شهر سامرا است . او پس از ولادت تا هنگام شهادت امام حسن عسكرى - عليه السلام - در سامرا و نزد پدرش مى‏زيست . حكيمه خاتون، دختر امام جواد - عليه السلام - بارها امام عصر - عج الله فرجه الشريف - را در خانه امام عسكرى - عليه السلام - مشاهده كرد . برخى از ياران امام مانند احمد بن اسحاق نيز وى را همان جا ديده‏اند . امام در يكى از ملاقات‏هايش با ابن اسحاق از جاى برخاست; وارد حجره شد و در حالى كه فرزندش را بر شانه قرار داده بود، بيرون آمد . (1)

روزى يعقوب بن منقوش پرسيد: مولاى من، چه كسى امام است؟ فرمود: پرده را كنار بزن . . . او چنان كرد امام عصر - عج الله فرجه الشريف - را ديد . مهدى - عليه السلام - از پس پرده برون آمد و بر زانوى پدر نشست . (2)

امام عسگرى، در دقايق پايانى عمر، به عقيد خادم فرمود: وارد اتاق شو و كودكى كه در حال سجده است، نزد من آور . . . (3) . اين روايات گواهى مى‏دهد امام مهدى - عج الله فرجه الشريف - در حال حيات پدر در شهر سامرا و در خانه وى زندگى مى‏كرد; اگر چه امام عسكرى او را از نظرها پنهان مى‏داشت .

بر اساس روايت امام صادق - عليه السلام - ، يكى از جاهايى كه امام عصر - عج الله فرجه الشريف - حضور مى‏يابد، صحراى عرفات در ايام حج است

2 . غيبت صغرا

امام، در دوران 74 ساله غيبت صغرا، احتمالا در عراق زندگى مى‏كرد; زيرا چهار نايب خاصى كه با وى رابطه مستقيم داشتند، در بغداد به سر مى‏بردند . آن‏ها نامه‏هاى مردم را به وى مى‏رساندند و پاسخ دريافت مى‏كردند . امام صادق - عليه السلام - مى‏فرمايد: براى حضرت قائم دو غيبت است: يكى كوتاه و ديگرى طولانى . در غيبت اول، كسى جز خواص شيعيان وى، جايگاهش را نمى‏داند . (4) به احتمال قوى نايبان خاص آن حضرت، مصداق خواص به شمار مى‏آمدند .

3 . غيبت كبرا

درباره محل اقامت امام در دوران غيبت كبرا نمى‏توان به طور دقيق به محلى خاص اشاره كرد . امام صادق - عليه السلام - به ابوبصير فرمود: نيكوترين منزل مدينه است . (5) علامه مجلسى نيز مى‏گويد: همين جمله دلالت مى‏كند آن حضرت غالبا در مدينه و اطراف آن به سر مى‏برد . (6) امام باقر - عليه السلام - هم به كوه «ذى طوى‏» اشاره فرموده است; (7) اما بايد گفت هيچ كس به محل دقيق سكونت امام مهدى - عليه السلام - راه پيدا نمى‏كند; زيرا امام عصر به ابراهيم بن مهزيار فرمود: پدرم از من پيمان گرفته در سرزمينى پهناور و دوردست زندگى كنم تا از نيرنگ‏هاى گمراهان و متمردان امت تازه به دوران رسيده و گمراه، نهان و مصون باشم . اين پيمان مرا بر فراز تپه‏هاى بلند و ريگزارها و سرزمين‏هاى مورد اطمينان افكنده است . (8)

برخى احتمال مى‏دهند امام در يكى از جزاير دوردست كه با كشور مغرب چندان فاصله ندارد و به جزيره خضرا معروف است، به سر مى‏برد. گروهى نيز با منطبق دانستن اوصاف اين جزيره با مثلث‏برمودا، آن مكان را محل سكونت امام زمان - عجل الله فرجه الشريف - مى‏دانند; زيرا به رغم تلاش‏هاى فراوان تا كنون كسى به كشف اسرار اين مثلث توفيق نيافته است. بى‏ترديد اين نظر نادرست مى‏نمايد . (9)

به استناد برخى از روايات، امام عصر - عجل الله فرجه الشريف - در زمان غيبت كبرا در همه جا حضور مى‏يابد، و يوسف وار به طور ناشناس ميان مردم رفت و آمد مى‏كند . هيچ كس وى را نمى‏شناسد تا وقتى خداوند به او اجازه دهد خود را معرفى كند; چنانچه به يوسف صديق اجازه داد خود را به برادرانش بشناساند . (10)

بر اساس روايت امام صادق - عليه السلام - ، يكى از جاهايى كه امام عصر - عج الله فرجه الشريف - حضور مى‏يابد، صحراى عرفات در ايام حج است .

عبيد بن زراره گفت: از امام صادق - عليه السلام - چنين شنيدم: زمانى فرا رسد كه مردم امام خود را نبينند . او در روزهاى حج مردم را مى‏بيند ولى مردم او را نمى‏بينند . (11)

محمد بن عثمان، يكى از نواب اربعه، نيز در اين باره مى‏گويد: والله ان صاحب هذا الامر يحضر الموسم كل سنة فيرى الناس و يعرفهم و يرونه و لايعرفونه; به خدا سوگند، صاحب اين امر همه ساله در مراسم حج‏حضور پيدا مى‏كند . مردم را مى‏بيند و مى‏شناسد; ولى مردم - با اين‏كه او را مى‏بينند - نمى‏شناسند . (12)

4 . عصر ظهور

امام زمان، هنگام ظهور در مسجد سهله (13) اقامت ‏خواهد كرد. ده‏ها هزار پيامبر در اين مسجد نماز گزارده‏اند و محل سكونت‏ بزرگانى چون حضرت ابراهيم و ادريس و خضر بوده است. (14) امام صادق - عليه السلام - به ابوبصير فرمود: اى ابامحمد، گويا حضرت قائم را در مسجد سهله مى‏بينم كه با زن و فرزندانش در آن مستقر مى‏گردد.

به استناد برخى از روايات، امام عصر - عجل الله فرجه الشريف - در زمان غيبت كبرا در همه جا حضور مى‏يابد، و يوسف وار به طور ناشناس ميان مردم رفت و آمد مى‏كند .

ابوبصير پرسيد:

آيا مسجد سهله خانه‏اش خواهد بود؟

حضرت فرمود: آرى، اين مسجد منزل حضرت ادريس است. خداوند هيچ پيامبرى را برنينگيخت مگر آن كه در اين مسجد نماز گزارد . هر كس در اين مسجد بماند، مانند آن است كه در خيمه رسول خدا اقامت كرده است . هيچ مرد و زن مؤمنى نيست مگر آن كه دلش به سوى آن مسجد پر مى‏كشد . روز و شبى نيست مگر آن كه فرشتگان به اين مسجد پناه مى‏برند و در آن به عبادت خداوند مى‏پردازند . (15)

ناگفته نماند، هم اكنون در سه گوشه اين مسجد سه مقام، با اعمال ويژه، واقع شده است . كه اين مقام‏ها به حضرت ابراهيم و ادريس و خضر منسوبند

تشرف جوان عاشق نزد معشوق بی همتایش

سلام به همه ي شما عزيزان ممنونم كه مطالب وبلاگ منو مي خونين و نظر مي دين وبا نظراتتون منو خوشحال مي كنين واميد براي ادامه ي نوشته هابه من مي دين . چندي پيش نگاهم به كتابي افتاد كه خيلي توجهم را به خودش جلب كرد نام اين كتاب ملاقات با امام زمان بود نوشته ي اقاي حسن ابطحي داستان هاي جالبي در ان نوشته بودو من را خيلي مجذوب خود كرد و من چون خيلي از اين كتاب خوشم اومد گفتم داستاني از ان را براي شما نيز نقل كنم نام اين داستان تشرف جوان عاشق بود

اگر كسي مبتلا به عشق مجازي شده باشد مي داند كه عاشق از همه چيز معشوق خوشش ميايدتمام متعلقاتش را دوست دارد لباسش را مي بوسد واز ذكر نامش خرسند مي گردد او دوست دارد كه مردم هميشه محبوبش را مدح كنند و كسي كوچكترين مذمتي از او نكند عاشق خانه ي معشوق شهر و ديار معشوقش را دوست دارد و هر چه متعلق به اوست اگر چه ذاتا موجب تنفر ديگران است ولي چون از اوست به ان علاقه دارد من عاشقي را مي شناختم كه چون در نام معشوقش كلمه ي((سين)) وجود داشت به هر نام ايكه اين حرف در ان بود عشق مي ورزيد عاشق ديگري را مي شناختم كه لحظه اي از ياد معشوقش غافل نمي شد و حتي اگر معشوقش در خانه و يا در بازار ويا در هر كجاي ديگر و يا هر كاري را كه مي كرد او متوجه مي شد و هيچگاه معشوقش از نظرش مخفي نمي شد من يك روز د ر حالات اين معشوق دلباخته فكر مي كردم كه چرا او تا اين حد مبتلا به عشق اين معشوق گرديده است و چرا يك لحظه حتي ارام ندارد ديدم بدون انكه معشوق را ببينم نمي توانم درباره ي ان قضاوت كنم بالاخره يك روز او را ديدم متوجه شدم كه ان عاشق دلباخته حق دارد زيرا معشوقش اگر چه از نظر قيافه ي ظاهري فوق العاده نبود ولي بسيار با كمال و با ادب و با شخصيت و با حيا بود و علت عمده ي دلباختگي اين عاشق هم اگر چه خودش متوجه نبود همين بود اگر انسان يك فرد با كمال و با ادبي را ببيند و فطرت اصلي و انساني خود را از دست نداده باشد نا خود اگاه به سوي او كشيده مي شود و به او علاقه پيدا مي كند و ارتباط روحي با او برقرار مي نمايد و در مقابل او سر از پا نمي شناسد و مانند زنهاي مصري كه وقتي يوسف را ديدند و دستهاي خود را قطع كردند دردي احساس ننمودند او هم در زمان وصال ناراحتي احساس نمي كند و تمام درد را براي خود لذت بخش مي داند و ضمنا نا گفته نماند كه انسان چه بخواهد چه نخواهد حتي درعشق هاي مجازي متعلق محبتش روحيات معشوق است و اگر جمال ظاهري هم به ان اضافه شود بهتر است مثلابدون ترديد اگر شخصي جمال ظاهري خوبي داشته باشد ولي روحيات او بسيار پليد و زشت باشد يا محبوبيت پيدا نمي كند و يا آنكه اگر كسي به او علاقه پيدا كند تا وقتي اين محبت باقي خواهد بود كه رو حياتش ظاهر نشده باشد و يا بين عاشق و معشوق سنخيتي وجود داشته كه اين عاشق علاقه به ان معشوق پيدا كرده است

ببخشيد انگار از داستان دور شديم ولي براي گفتن اين داستان چنين مقدمه اي لازم بود تا رابطه ي بين عاشق و معشوق اشكارتر شود

 و اما داستان...

يكي از علما و دانشمندان معاصر كه در اصفهان منبر رفته بود قصه ي جوان عاشقي را متذكر شده بود كه مطلب بالاي مارا تاييد مي نمايد او در ضمن سخنراني بسيار پر شوري كه در باره ي مقام والاي حضرت مهدي و عشق و علاقه به ان حضرت داشته مي گويد من در اين راه تجربه هاي زيادي دارم امشب مي خواهم يكي از انها را حضور جوانان محترم مجلس عرض كنم نه اينكه فكر كنيد به پيرمرد ها بي اخلاصم نه ولي جوانها زود تر به ميدان محبت وارد مي شوند و وقتي هم وارد شدند دو منزل يكي مي روند يك ماه رمضان در مشهد تصميم گرفتم در باره ي امام زمان سخن بگويم شبي متوجه شدم جواني پاي منبر من مي ايد ولي شب هاي اول ان دور ها نشسته بود و شبهاي ديگر نزديك و نزديكتر مي شد تا انكه از شب هاي پنجم و ششم پاي منبر مي نشست و از همه زود تر مي امد وبراي خود جا مي گرفت شب هاي اول مقداري علمي صحبت مي كردم ولي كم كم مطالب از علمي به ذوقي و از مقال به حال افتاد وقتي من يكي دو كلمه با حال حرف زدم ديدم اين جوان منقلب شدانچنان انقلابي داشت كه نسبت به بقيه ي جمعيت ممتاز بود يك حال عجيبي كه با فرياد يا صاحب الزمان مي گفت و اشك مي ريخت و به خود مي پيچيد وچيزهاي زيادي در توصيفات اين جوان گفتند در روز هاي منبرشان كه خلاصه كردم شرمنده بالاخره ماه مبارك رمضان كه تمام شد منبر هاي من هم تمام شد وتصميم گرفتم كه ان جوان را باز پيدا كنم خلاصه محل كسب و كار پسر را پيدا كردم بعد از جستجو هاي فراوان ولي خود او را نيافتم وقتي از احوال او نزد ديگران جويا شدم فهميدم كه بعد از ماه مبارك رمضان دو سه روزي مغازه امده وبعد از ان ديگر خبري از ان نبوده ولي بعد از چند ماه ناخود اگه و اتفاقي همديگر را ديديم ولي چه جوري لاغرو با رنگ زرد گونه هاي فرو رفته فقط پوست واستخواني از او باقي مانده بود وقتي به من رسيد اشكش جاري شد مدام روي مرا مي بوسيد و مي گفت خدا پدرت را بيامرزد خدا به تو طول عمر دهدبه او گفتم چي شده بابا جان؟ حالا مگه گريه امانش را مي داد تا بگويد كه چي شده بالاخره گفت شما تو اون شبهاي ماه رمضان دل ما رو اتش زديد ودلم از جا كنده شد عشق به امام زمان پيدا كردم همانطور كه شما مي گفتيد... وخيلي تعريف كرد از چيزهاي كه از اين دنيا دل كنده بود و ديگر اميدي بهشون نداشت و فقط ارزوشون ديدن روي دلدار بود كه بعد از اين تصميم گرفت به دامان كوه برود شب و روز را در دامان كوه و بيابان ها به سر بردم وازته دل صداي اقايم زدم

 محبوبم كجايي؟؟

 عزيز دلم كجايي؟؟

اقاي مهربانم كجايي؟؟...

بعد از اين همه گريه و زاري وذجه عاقبت محبوبم را ديدم و روي اتش دلم اب وصال ريختنند... بعد از گفتن چيزهاي زيادي كه من نمي توانم بگويم نبايد هم بگويم به من گفت من يك هفته ديگر بيشتر زنده نيستم گفتم چرا؟ گفت ترسيدم بيشتر از اين در اين دنيا بمانم و اين قلب روشن من باز تاريك شود و اين روح پاك دوباره الوده شودو لذا در خواست مرگم را كردم واقا نيز پذيرفتندو گفت خداحافظ تو را به خدا مي سپارم و براي من نيز دعا كن و بعد از شش يا هفت روز ديگر از دنيا رفت بله دوستان اين هم داستان ما بود من كه وقتي داستان را خواندم منقلب شدم ولي چكار كنم كه با اين قلب مالامال از گناه والوده بتوانم قلبي و پاك و روشن داشته باشمانقدر در لذات اين دنيا غرق شده ام كه شايد فكر به ان دنيا در من كم رنگتر شده است ولي از همين جا براي خود دعا مي كنم كه خدايا محبت ذاتيت را به خاتم الانبيا و عشقو و شوق امام زمان را در دل من و تمام دوستدارن ان حضرت قرار بدهد

امين يا رب العالمين

سلام بر گل غايب از نظر ما. نمي دانم چرا اقايم مرا نمي بيند وچرا من نمي توانم مولايم را ببينم من كه او را دوست دارم پس چرا؟ اقايم  صبح جمعه به ياد عشق وصفاي كعبه ات بر مي خيزم وبه سرود عاشقانه ي تو گوش جان مي سپارم ولي نمي دانم چرا وقتي غروب مي شود دلم دلگير حضور توست اما بازهم خودم را به بي خيالي زده  و دعاي سمات را مي خوانم اما بعد باز دلم اتش عشق تو را پيدا مي كند. و مي خواهم كه تو ببينم و حرف دلم را به تو بگويم. اقايم ، مولايم، عشق مادرت زهرا (س)  در كوچه هاي مدينه يي كه حتي كوچه ها وخانه هايش به مادرت بي اعتنا شده بودند. تو را به حق عمويت ابوالفضل العباس (ع) قسم بيا . بيا

. جان مادرت زهرا (س) بيا.بيا.....................

ز وصف حسنت، حافظ، چه گونه نطق زند

                            که همچو صنع خدايي، وراي ادراکي

مبحث در مورد جمال زيباي دلرباي حضرتولي عصر(ارواحنا لتراب مقدمه الفدا) است. در بحث پيشين(جمال يار) مقدمه اي عرض شد. در اين سلسيله مطالب به مباحث زير خواهيم پرداخت:

1-    شباهت حضرت(عج) به نبي اکرم، ائمه و ديگران

2-    زيبايي جمال ايشان

3-    سن ظاهر جمال ايشان

4-    قامت رعناي امام غائب

5-    رنگ رخسار ايشان

در شباهت حضرت ولي عصر(ارواحنا لتراب مقدمه الفدا) احاديث مختلفي آمده که ايشان را به افراد مختلفي تشبيه کرده اند. که ايشان از اينرو باشد که در صفات ظاهري شان از هر کدام از اين افراد ياد شده خصوصيتي را با خود دارند:

v    شباهت به پيامبر:

در اين مورد احاديث زيادي از خود پيامبر و ديگر ائمه نقل شده است:

اشبه الناس برسول الله خلقا و خلقا(1)

شبيه ترين مردم به رسول خدا در سيرت و صورت است.

اشبه الناس بي خلقا و خلقا(2)

فرمود: شبيه ترين مردم به من در سيرت و صورت است.

شمائله شمائلي(3)

پيامبر فرمود: قيافه اش ،مانند قيافه من است.

v    شباهت به امام رضا:

شبيهي و شبيه موسي بن عمران(4)

حضرت امام رضا فرمودند شبيه من و شبيه حضرت موسي است.

v    شباهت به حضرت موسي:

شبيهي و شبيه موسي بن عمران

پيامبر و امام رضا: شبيه من و شبيه حضرت موسي است.

v     شبيه به امام حسن عسگري:

 اشبه الناس بابي محمد(5)

شبيه ترين مردم به امام حسن عسکري است.

v    شباهت به حضرت عيسي

اشبه الناس بعيسي بن مريم خلقا و خلقا وسمتا و هيبه(6)

شبيه ترين مردم به حضرت عيسي در سيرت و صورت ووقار و هيبت است.

در اين مورد بايد گفت که پيامبر در شب معراج در حضرت عيسي را اينگونه توصيف مي کند:

مردي معتدل القامه و گندم گون و داراي موي صاف(7